Appearance
大圆满·直见实相——初学者所需
༄༅། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་གནས་ལུགས་ཅེར་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས། ལས་དང་པོ་པ་ལ་འདི་མཁོ། །
吉美林巴尊者 著
གཞི་རང་གྲོལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལ། བློ་འདུད་བྱེད་བྲལ་བས་ཕྱག་བགྱིའོ། དོན་རང་རིག་བློ་བྲལ་རྫོགས་ཆེན་ཞལ། དུས་ད་ལྟ་མཐོང་བར་བྱིན་གྱིས་རློབས།
于本基自解脱之大圆满前，我以远离能礼、所礼分别之心而作顶礼。
祈请加持我，就在当下此刻，亲见那远离分别心的自觉觉性——大圆满本来面目！
རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་གྱི་འཇོག་སོ་ནི། ད་ལྟའི་རང་སེམས་བཅོས་མེད་ལྷུག་པར་བསྒྱུར་བཀོད་སྤུ་ཙམ་མ་སོང་བའི་གསལ་རིག་རྗེན་པ་འདི་ཀ་ཡིན།
所谓大圆满真正的安住之处、它最根本的落脚点，就是：当下自己的这个心，不作任何改造，任其自然宽坦安住，连一根毫毛般的增减改变都没有；就在这种完全未经修饰的状态中，赤裸裸、明明了了的明觉本身，就是大圆满。
除此之外，并没有另外一个大圆满。
དེ་ཉིད་དུས་རྟག་པར་ཟ་ཉལ་འགྲོ་འདུག་གང་གི་སྐབས་སུ་ཡང་མ་བརྗེད་ཙམ་པའི་དྲན་པས་སྐྱོང་བ་དེ་ལ་སྒོམ་ཟེར་བ་ཡིན་ཀྱང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་མ་བྲལ་བར་དུ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་གྱི་ཉམས་དང་མ་འདྲེས་པ་ཞིག་འོང་མི་སྲིད་ཀྱང་དྲན་པས་ཆེད་དུ་གཅུར་བའི་འཇུར་དྲན་མ་ཡིན་པའི་ངོས་ནས་རང་ངོ་རང་ཤེས་མ་བརྗེད་ཙམ་དུ་བསྐྱངས་པས་ཅི་ཞིག་ན་དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་བདེན་པ་དཔེ་དང་ཐ་སྙད་ལས་འདས་པ་ཞིག་འཆར་ནས་ཡོང་།
在任何时候，无论吃饭、睡觉、行走、安坐，都以一种“不忘失”的正念，持续护持这一明觉，这就称为“修”。
不过，在所知障尚未清净以前，要想使这种修持完全不夹杂乐、明、无念三种觉受，是不可能的。所以，这里所说的正念，并不是故意把心绷紧、牢牢抓住不放的那种“紧缩正念”，而只是：不忘记认识自己的本面，如此而已。
只要这样持续护持，总有一天，会从中显露出一种真正的胜义实相。它远离一切戏论，超越譬喻，也超越语言概念所能安立的范围。
དེ་ཡང་རེ་ཞིག་ལས་དང་པོའི་རིགས་ལ་རྣམ་རྟོག་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་ཀྱིས་དྲན་པ་ཡེངས་སུ་བཅུག་ཡོང་བས་རྣམ་རྟོག་བརྟད་འགྲིལ་མང་ཙམ་འོག་འགྱུར་སོང་རྗེས་སྐབས་ཤིག་ན་དྲན་པ་ཧྲིག་གེ་སླེབས་ནས་ང་ཡེངས་འདུག་སྙམ་པའི་འགྱོད་པ་སྐྱེ་ཡང་། དེ་ཚེ་རྣམ་རྟོག་སྔ་མའི་གཞུག་གཅོད་དང་ཡེངས་པ་ལ་འགྱོད་པ་སོགས་གང་ཡང་མི་བྱ་བ་དྲན་པ་ཧྲིག་གེ་སླེབས་པ་དེ་ཁའི་ཐོག་ཏུ་རང་བབས་ཀྱི་རྒྱུན་སྐྱོང་།
对于初学者而言，暂时会有这样的情况：粗重而杂乱的分别念一旦蔓延开来，就会使正念散失。一个接一个的分别念翻腾不断，自己却没有察觉，渐渐形成一种潜在而持续的散乱。过了一段时间，忽然之间，鲜明清醒的正念“豁然”回来，这时自己才想到：“原来我刚才散乱了。”于是可能生起懊悔。
但是在这个时候，既不要继续追随前面已经过去的分别念，也不要因为刚才散乱而懊恼，更不必另外作什么补救。就在这一念清醒正念重新出现的当下，任其自然，继续安住下去。
རྣམ་རྟོག་ལ་ཆོས་སྐུར་ལྷ་མི་སྤང་ཟེར་བ་གྲགས་ཆེ་ཡང་། ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་མ་རྫོགས་རིང་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཅི་ཡིན་འདི་ཡིན་མེད་པའི་གཟེབས་སུ་ཚུད་ངེས་པས་དེས་ན་དང་པོའི་རིང་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ནས་བརྟག་དཔྱད་བསམ་གཞིག་གང་ཡང་མི་བྱ་བར་རྣམ་རྟོག་ངོ་ཤེས་མཁན་རང་གི་ཐོག་ཏུ་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་ལ་མི་རྒན་གྱིས་སུན་འབྱིན་སྣང་མེད་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་རྩིས་མེད་བདེན་མེད་གཡས་ཆུང་ངུ་འཇོག
常常有人说：“分别念即是法身，不必舍弃。”
这句话虽然非常有名，但在胜观的力量尚未成熟以前，如果就这样去做，很容易堕入一种什么也说不清、什么也辨别不了的模糊状态，最终陷入一种“不知这是什么、那是什么”的混沌之中。
所以，在最初阶段，无论生起什么分别念，都应当直直地看着它。
不要分析它，不要推理它，也不要围绕它反复思维。
更重要的是：不要只盯着分别念本身，而应当看向那个“知道分别念已经生起”的觉知者。
就像一个成年人看着小孩子玩游戏一样：孩子们在那里热闹玩耍，成年人既不加入，也不认真计较，更不会被他们牵着走。对于分别念也应如此——不把它当回事，不认定它真实，不赋予它重要性，只是轻轻放下。
དེ་ལ་རྒྱུན་རིང་བར་གོམས་ཙ་ན་ཅི་ཞིག་ན་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་ལ་ཤར་ནས་གནས་འགྱུ་མཉམ་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན།
如此长久串习以后，总有一天，分别念本身会开始成为修行的一部分。
那时，心的“安住”和“动念”不再彼此冲突，住与动会在同一状态中平等解脱。
འདིའི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་ངོ་ཤེས་ནས་ཆོས་སྐུར་གྲོལ་བ། རྣམ་རྟོག་ཁོ་རང་ཆོས་སྐུར་གྲོལ་བ། རྣམ་རྟོག་ཕན་མེད་གནོད་མེད་དུ་ཆོས་སྐུར་གྲོལ་བ་སོགས་རིམ་པར་འབྱུང་བ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་བརྒྱུད་ཀྱི་ཕ་ཕོགས་ཐོབ་པའི་བཤེས་གཉེན་དམ་པས་སོ་ཚམས་འབྱེད་དགོས་ལ།
到了这一阶段，分别念的解脱大致会依次出现不同层次：
最初，是认出分别念以后，分别念解脱为法身；
其次，是分别念自身，当下自解脱为法身；
再进一步，是分别念已经无所谓有利、无所谓有害，本身即于法身中解脱。
这些不同阶段之间真正的界限，必须由已经获得大圆满意传之“父业”——也就是说，真正继承了大圆满证悟传承的具德善知识来判别。
ཐེག་པ་གཞན་པ་དང་ཡིད་དཔྱོད་པའི་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་ལྟ་བའི་ལུགས་དང་མི་འདྲ་བའི་གནད་ཆེ་ཤོས་ཤིག་འདི་ན་ཡོད་དེ་མན་ངག་སྡེའི་དགོངས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལོན་པའི་ས་གནས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྙོགས།
而大圆满最为关键、最不同于其他乘的地方，也正是在这里。
其他乘中，有时也会通过分别观察、思维推理，而把分别念理解为法身；但是，这与大圆满窍诀部的实际见地并不是一回事。
因此，应当依止那些已经获得窍诀部不共密意、安住于诸地的菩萨圣者之见解与证悟，而趋入他们所证悟的境界。
དེ་ནས་སྤངས་ཐོབ་བྲལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་རྟོགས་པའི་ཚེ་སྒོམ་བྱེད་དང་དྲན་རིག་གི་གཉེན་པོ་གཏད་ཡལ་ལ་སོང་ནས་ཤེས་རྒྱུད་མཁའ་ལྟར་དག་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིན་མིན་གྱི་འཆིང་བ་རང་སར་གྲོལ་བ་ཞིག་འབྱུང་བ་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་རིག་པ་བློ་འདས་ཟང་ཁ་རྒྱ་ཡན་ཆེན་པོར་ལ་བཟློ་བའི་ཚེ་ན།
当你真正证悟了那种如虚空一般的离戏实相——在其中，已经没有什么需要舍弃，也没有什么需要获得——这时，所谓“修行者”以及作为对治的“正念、觉知”，都会失去原来彼此对立的立足点。
心识相续如虚空般清净。
所有疑惑，以及“究竟是这样还是不是这样”的束缚，都在原地自然解脱。
此时，便进入一种无人造作、超越分别心、完全敞开、广大无边的觉性境界。
འདི་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེན་མཐོང་མོས་དཔྱོད་ལས་འཕགས་པ་ཡིན་ངེས་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་ལྡོག་པའི་གོལ་ས་ཆོད།
对此，自己会生起不可动摇的确信：
这绝不是凭想象、信念、推测而成立的境界，而是真正超越凡夫分别测度、属于佛陀亲证真实义的现量境界。
由此，重新退堕三界轮回歧途的根本关隘，已经被截断。
འདི་ནས་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཡེ་ཇི་བཞིན་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་ད་དུང་ཕོ་ཚུག་མ་བསྐྱེད་ན་དག་པའི་ས་གསུམ་ལ་མ་སླེབས་པར་བྲལ་ཐོབ་དང་ལྡོག་པ་ལ་ཚེགས་མེད་པས་ཤེས་སྒྲིབ་དག་པའི་སླད་དུ་དབེན་པ་བརྟེན་དགོས། རྡོ་རུས་གཏུག་དགོས།
不过，即使此时已经认识了本初清净、本来如是的实相，如果尚未生起坚固的稳定力，还没有到达“三清净地”那样的程度，仍然很容易重新退回到“有所舍、有所得”的分别境界之中。
因此，为了彻底清净所知障，仍然必须依止寂静处。
修行也必须真正下苦功夫，所谓“石头抵到骨头”一般，修到最深处，绝不能停留在口头理解上。
ཕྱག་རྫོགས་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་དང་མན་ངག་ནས་རིག་པ་གཅིག་ཆོད་རང་གྲོལ་ལས་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་མ་གསུངས་ཀྱང་། སྔོན་བྱོན་གྲུབ་ཐོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་རིག་པའི་རྩལ་ཆེན་རྫོགས་པ་ལ་དགོངས་ནས། རྩེ་གཅིག་སྤྲོས་བྲལ་རོ་གཅིག་སྒོམ་མེད་སོ་སོར་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་གྱི་མིང་བཏགས་ནས་ས་ལམ་གྱི་དོད་པོ་བརྩི་བར་མཛད་པ་བཞིན་ནོ། །
大手印与大圆满二者的续部、窍诀中，往往只直接宣说：以一次决定性的认识觉性，而令一切自解脱。
从这个角度而言，并不一定详细建立一套层层递进的道次第体系。
然而，过去历代大成就者、大菩萨，是从修后所得境界以及觉性妙力圆满程度的差别来观察，因此把：
一缘、离戏、一味、无修，
四种瑜伽，各自又安立上、中、下三品，并将它们对应于相应的地道层次。
这正是从修证力量成熟程度的角度而作的安立。
ལྷག་དོན་ཕྱི་རབས་པ་དག་སྤྲོས་བྲལ་མཚན་མ་ཅན་དུ་གོལ་བ་དང་། རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོའི་བག་ཆགས་ལ་སྒོམ་པ་ཉིན་མཚན་ཁ་སྦྱོར་དུ་རློམ་སེམས་སྐྱེ་བ་སོགས། ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བཏང་བར་ཟད་མོད།
但是后代有些修行人，却可能发生偏差。
例如，本来所谓“离戏”，是远离一切所缘、能缘及戏论边执，却有人把它误认成一种具有固定特征的“离戏境界”；
又有人只是落在“大一缘”的习气中，由于某种禅定相续昼夜不断，就生起傲慢，认为自己已经真正做到昼夜无间的修行。
这种错误，只要通过闻所生慧、思所生慧、修所生慧三种智慧加以观察，就能够辨别出来。
འདིས་མཚུངས་པར་མཐར་ཐུག་གི་གྲོལ་གཞི་དང་གྲོལ་ས་ཁྱད་ཆོས་དྲུག་ལྡན་གྱི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་པ་ངེས་པར་ཤེས་དགོངས་པ་ནི་རྫོགས་ཆེན་གསང་བ་སྙིང་ཐིག་པའི་ཟུར་སྐད་དེ། གནད་འདི་ལྟ་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པའི་གསང་མཛོད་བརྟོལ་དགོས་པས་ཕྱི་རབས་སུ་དགོངས་བརྒྱུད་ཀྱི་འཕོ་བ་ཐོབ་པའི་དོན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རིམ་པར་བྱོན་པ་དག་ལ།
与此相应，更为究竟的关键是：
必须对于最终解脱之基、最终解脱之地，以及具足六种殊胜特征的普贤王如来密意，生起决定无疑的认识。
这正是大圆满秘密心髓法门特有的密语与不共关要。
若要真正懂得这样的要点，就必须打开遍知龙钦巴尊者的秘密宝藏。
因此，为了后世那些真正获得意传迁转、实修大圆满本义的瑜伽士能够次第出现——
ཀློང་ཆེན་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཁ་ཆེམས་སུ་བྲིས་ཤིང་ད་ལྟ་བའི་དམིགས་བསལ་དག་པའི་སྣང་བ་ཅན་ཁྱབ་གདལ་ནམ་མཁའི་ཤེས་པ་ས་ཟིན་བྲིས་སུ་བགྱིས་པའོ།
我——龙钦虚空瑜伽士——将这些话写作临终遗嘱一般留下。
此文，是由一个现今具有特殊清净显现、其心识如虚空般广大周遍之人所作的笔记。
སྣང་བ་ནི་སྐྱེ་མེད་རིག་པ་ནི་ཡེ་གྲོལ། །
ཤེས་པ་ནི་ཟང་ཐལ་ཟུང་འཇུག་ནི་སྒྲོ་བཏགས། །
ཁྱབ་བརྡལ་གྱི་དྲན་པ་བཟོ་མེད་དུ་ཆམ་ཆམ། །
གདོང་འདེད་ཀྱི་སྣང་བ་ཅེར་གྲོལ་དུ་ཐལ་ཐལ། །
ཕྱོགས་ལྷུང་ནི་མི་འདུག་རྫོགས་ཆེན་གྱི་ལྟ་བ། །
སྣང་སྟོང་དང་ཟུང་འཇུག་མིང་ཚིག་དང་ཐ་སྙད། །
显现本来无生，觉性本来解脱；
心识通透无碍，所谓“双运”只是分别安立。
周遍之正念，本来无作，自然而然；
迎面而来的种种显现，赤裸显露，当下即解脱。
大圆满见中，哪里还有偏向与取舍？
所谓“现空”“双运”，不过只是名言词句。
ཨ་ཧོ་ཡེ་སྤྲོས་བྲལ་ལ་སྒོམ་རྒྱུ་ནི་མི་གདའ། །
སྲ་མཁྲེགས་ཀྱི་རྡོ་གདན་འགྱུར་མེད་ཀྱི་གདེང་ཆེན། །
རས་དཀར་གྱི་གུར་ཆུང་འཁོར་བ་ཡི་འཇིགས་སྐྱོབས། །
བཟོ་མེད་ཀྱི་མཆེད་ལྕམ་རང་གྲོལ་གྱི་ཚོམ་བུ། །
阿吙耶！
在远离戏论的境界中，根本没有一个东西可以拿来修。
坚硬的石座，是不可动摇大定解的象征；
小小的白色帐篷，是遮护轮回一切恐惧的处所；
那些无有造作的金刚兄弟姐妹，共同聚会于自解脱之中。
ཨ་ཧོ་ཡེ་སྣང་སེམས་ནི་སུ་འདྲ་ལས་བདེ་འདུག་།
ལྟ་སྒོམ་ལས་འདས་པ་རྫོགས་པ་ཆེན་གྱི་རྣལ་འབྱོར།
བྱུང་རྒྱལ་གྱི་སྤྱོད་པ་ཚད་ཕེབས་ཀྱི་རིག་མདངས། །
སྐྱིད་ཉལ་གྱི་ངང་དུ་སྣང་སེམས་ཁོ་ཁྲལ་ཁྲོལ། །
རྟོགས་གྲོལ་ཁོང་ཉམས་ལེན་གྱི་མཐར་ཐུག་རང་ཡིན་ནོ། །
阿吙耶！
还有什么，比显现与心本身更加安乐自在？
超越能见、所见，超越能修、所修，这才是大圆满瑜伽士。
任运自在、无取无舍的行为，是觉性妙力达到究竟程度时自然流露的光辉。
安然躺卧，悠游自在，此时显现与心都变得松脱、通透、自在流动。
证悟与解脱，本来就是一切修行最究竟的心要。
ཐབས་ཤེས་ཀྱི་རྐང་པ་འདེགས་འཇོག་ཏུ་བསྒྱུར་ནས། །
རི་སུལ་གྱི་བདེན་ཁྲོད་འབད་རྩོལ་གྱི་བསྙོགས་པས། །
བྲག་སྐྱིབས་ཀྱི་བསྟི་གནས་རྟོག་བྲལ་གྱི་གནས་སུ། །
ནམ་མཁའི་དང་རྣལ་འབྱོར་ཀློང་ཆེན་དང་མཇལ་ནས། །
ཤུགས་འབྱུང་གི་ཉམས་རྟོགས་རྒྱང་གླུ་རུ་བླངས་ཡོད། །
我以方便与智慧为两足，一步一步向前行走；
为了精勤修行，我来到山谷寂静处，努力寻求真正的独居；
住入岩洞之中，在远离分别念的寂静处安住；
就在这里，这位虚空瑜伽士与龙钦巴尊者相会。
于是，由内在自然涌现的觉受与证悟，化成这首从心中自然流出的远歌。
ཡེ་གདངས་ལ་བདེ་སྡུག་བླང་དོར་ནི་མ་གྲུབ། །
སྣང་བ་ཡི་རྫུན་ཕུག་རིག་སྟོང་གི་ཚད་དུ། །
མཉམ་རྫོགས་སུ་ཐིམ་པ་ཀུན་བཟང་གི་དགོངས་ཀློང་། །
ཆམ་བརྡལ་གྱི་ཆོས་སྐུའི་རྒྱལ་སྲིད་དང་མཇལ་བྱུང་། །
在本初本有的光明中，所谓快乐、痛苦、接受、舍弃，从来就没有真正成立过。
当显现的虚妄根底，在觉空究竟之处被彻底看穿时，
一切都融入平等圆满之中，融入普贤王如来的广大密意界。
我终于亲自相逢了——那无边开展、广大无际的法身王国。
འདིར་འདུས་ཀྱི་སྐལ་ལྡན་མཆེད་ལྕམ་དེ་ཕོ་མོ། །
འཁོར་བ་ལ་མ་ཞེན་འཛིན་མེད་ཀྱི་རིག་སྟོང་། །
ཆམ་ཡངས་ཀྱི་རང་གཤིས་ལྷུག་པ་རུ་སྐྱོངས་དང་། །
གདོད་མ་ཡི་གཞི་དབྱིངས་ལ་མཉམ་གྲོལ་དུ་ཆས་འགྲོ། །
今日聚集在这里的具缘金刚兄弟姐妹啊！
不要再贪著轮回。
应当护持那远离执著的觉空本性。
让自己本有的广大自性，极其放松、自然、无作地安住。
如此，我们便将共同启程，在本初之基、本来法界之中，平等解脱。
ཞེས་རྡོ་རྗེའི་གླུ་གར་ཀྱང་མིག་འཕྲུལ་ལྟ་བུར་བརྩེས་པའོ༎
以上这些金刚歌舞，本身也不过如幻化一般。